روایت "کارخانه های هوشمند" از اتوماسیون یکپارچه و کمال{0}}داده محور است. با این حال، روی زمین، واقعیتی آرامتر و پیچیدهتر در حال آشکار شدن است:بحران ادغام. برای بسیاری از تولیدکنندگان-در اندازه متوسط، ورود اولیه به صنعت 4.0- با وعده حسگرهای اینترنت اشیا، تجزیه و تحلیل هوش مصنوعی و پلتفرمهای ابری، منجر به کارایی آنی نمیشود، بلکه منجر به مجموعهای از سیستمهای ناسازگار، سیلوهای داده و تیمهای ناامید میشود.
بحران اغلب از الف نشات می گیردرویکرد پذیرش مقطعی. یک دستگاه{1} مجهز به حسگر جدید از فروشنده A نمیتواند با سیستم ERP قدیمی فروشنده B صحبت کند. داشبورد تولید مبتنی بر ابر- بینشهایی ایجاد میکند، اما تبلتهای کارگران طبقه روی سیستمعامل دیگری اجرا میشوند و دادههای حیاتی را در نقطه عمل غیرقابل دسترسی میگذارند. این «جزایر اتوماسیون» را ایجاد میکند که در آن دادهها جمعآوری میشوند اما به هم متصل نمیشوند و پیچیدگی ایجاد میکنند بدون اینکه دید کامل یا چابکی وعده داده شده را ارائه کنند.
علاوه بر این،شکاف انسانی و فرآیندیاغلب دست کم گرفته می شود. ماشینی که تعمیر و نگهداری خود را پیشبینی میکند، اگر تیم تعمیر و نگهداری برای تفسیر هشدارهای آن آموزش ندیده باشد یا اقتدار لازم برای عمل بر روی آنها را نداشته باشد، بیفایده است. پیگیری داده ها می تواند نیاز به را تحت الشعاع قرار دهدمهندسی مجدد-فرآیند. صرفاً دیجیتالی کردن یک فرآیند شکسته فقط باعث می شود که سریعتر شکست بخورد.
این بحران به یک نیاز حیاتی اشاره دارداستراتژی-اول، فناوری-دومرویکرد موفقیت مستلزم نگاه کردن به تولید هوشمند نه به عنوان مجموعه ای از ابزارها، بلکه به عنوان یک ابزار استتحول سازمانی. این امر مستلزم سرمایه گذاری اولیه در معماری سیستم های متقابل، مدیریت تغییر و ارتقاء مهارت نیروی کار برای کار استباداده ها، نه فقط نظارت شوندتوسطآن را کارخانههایی که رشد میکنند آنهایی نیستند که صرفاً بیشترین فناوری را میخرند، بلکه کارخانههایی هستند که بر هنر دشوار یکپارچهسازی تسلط دارند و نقاط دادههای متفاوت را به یک سمفونی منسجم و عملی از تولید تبدیل میکنند.






